– japoński dramat biograficzny z 1987 roku w reżyserii Seijirō Kōyamy.
Film przedstawia historię Hachikō, psa rasy akita, który po śmierci swojego pana, profesora Hidesaburō Ueno, przez 10 lat czekał na stacji Shibuya w Tokio.
Fabuła W 1923 roku na farmie w Ōdate w prefekturze Akita w Japonii rodzi się stado psów rasy akita. Mase (Chōei Takahashi), inżynier rolnictwa, postanawia skontaktować się ze swoim mentorem, profesorem rolnictwa Shujiro Ueno (Tatsuya Nakadai) z Shibuya (okręg Tokio), w celu podarowania mu jednego z psów. Córka profesora, Chizuko Ueno (Mako Ishino) jest podekscytowana przyjęciem szczeniaka, w związku z czym profesor przygarnia psa, mimo sprzeciwu swojej żony Shizuko (Kaoru Yachigusa), gdyż wcześniej mieli psa podobnej rasy, Gonsuke.
Szczeniak przyjeżdża na stację Shibuya, przetransportowany tam z Ōdate, po dwudniowej podróży pociągiem. Chizuko postanawia iść na koncert ze swoim narzeczonym Tsumoru (Toshirō Yanagiba), zamiast odebrać psa. Saikichi, sługa rodziny Ueno, i Kiku, który przyprowadził Gonsuke do krematorium, zamiast tego przynoszą szczeniaka. Saikichi i Kiku zakładają, że pies nie żyje, ale szczeniak okazuje się żywy, gdy pije ze spodka mleka oferowanego przez Ueno.