W październiku 1913 został proboszczem w Rozprzy, w której w 1914 zainicjował budowę nowego kościoła katolickiego. W trakcie I wojny światowej zaangażował się w działalność Komitetu Obywatelskiego w Rozprzy, w ramach którego kierował sekcją ekonomiczną, żywnościową i pracy. Był twórcą darmowej kuchni, organizatorem straży samopomocy, a także wspierał rodziny rezerwistów powołanych do armii rosyjskiej, a także organizował szkoły powszechne.

W 1917 został dziekanem dekanatu Gorzkowice, zostając w tym samym roku kanonikiem honorowym kolegiaty kaliskiej. W 1918 został przeniesiony do Konina, gdzie był prepozytem parafii i dziekanem dekanatu konińskiego. W tym samym roku został prezesem Rady Opiekuńczej Okręgowej Konińsko-Słupeckiej, a po odzyskaniu przez Polskę niepodległości został dyrektorem Szkoły Handlowej w Koninie, przekształconej przez niego w 1919 w Gimnazjum Humanistyczne. W Koninie zasiadał również w sejmiku powiatowym i był przez 2 kadencje radnym Rady Miejskiej w Koninie. Założył również Stowarzyszenie Robotników Chrześcijańskich w Koninie oraz został prezesem Polsko-Amerykańskiego Komitetu Pomocy Dzieciom i Towarzystwa Dobroczynności, a także wiceprezesem Powiatowej Rady Szkolnej. W 1921 został współzałożycielem „Głosu Konińskiego”.