Johannes Bernhard Basedow (ur. 11 września 1724 w Hamburgu, zm. 25 lipca 1790 w Magdeburgu) – niemiecki pedagog i teolog, inicjator ruchu filantropistów (przyjaciół człowieka). Przedstawiciel pedagogiki oświecenia w Niemczech.
Życiorys Johannes Bernhard Basedow urodził się 11 września 1724 roku w Hamburgu. W wieku 15 lat zbuntował się, uciekł z domu i przez rok pracował jako pomocnik lekarza we Flensburgu.
Od 1744 roku studiował na Uniwersytecie w Lipsku i na Uniwersytecie Chrystiana Albrechta w Kilonii, początkowo teologię, a następnie filozofię. Uczył się przede wszystkim we własnym zakresie, pisał prace na zaliczenie innym studentom w zamian za wynagrodzenie i udzielał korepetycji bogatszym studentom.
Po studiach, w 1749 roku, został prywatnym nauczycielem. Miał „trudnego” ucznia, którego uczył przez zabawę, opracowując nowe metody dydaktyczne.
W 1752 roku obronił w Kilonii pracę magisterską Inusitata eademque optima honestioris juventutis erudiendae methodus. Rok później podjął pracę nauczyciela filozofii w duńskiej Akademii Sorø. Z powodu swoich antyreligijnych poglądów, w 1761 roku został przeniesiony do gimnazjum w Altonie.