Powodem tego było, że nie istniała technologia, która pozwoliłaby na wytworzenie sztucznych piór.

Masowe mordowanie ptaków James Cole oraz Nancy Deihl wspomnieli o masowym zabijaniu ptaków w swojej książce o historii mody, która zaczęła się w 1850 roku trwała aż do lat 90 XIX wieku:

Pióra, w szczególności strusi i czapli, stały się niezbędne, a ich sprzedaż i handel nimi eksplodowały, stając się dużym przemysłem. Całe ptasie skrzydła – a w niektórych przypadkach całe ptaki – stały się pełną dramatyzmu dekoracją kapeluszy. […] Podczas gdy pióra definiowały kapeluszniczą modę, Audubon Society oraz inne stowarzyszenia protestowały przeciwko zarzynaniu ptaków w celu używania ich w ten sposób.

W jednej miejscowości hrabstwa Devon w Anglii, przez cały rok były przygotowywane ręcznie pióropusze. Wioska była sprzyjającym miejscem, aby rozwijało się rzemiosło. W pobliżu jej znajdowały się klify, które były obsiadane, przez ptaki. Zdarzało się, że w ciągu jednego dnia obdarto z piór nawet 700 ptaków. Adam Nicolson w ten sposób opisał tę sytuację: Według jednego z dziewiętnastowiecznych szacunków w ciągu dwóch tygodni zabijano nawet dziewięć tysięcy mew z Lundy [wyspa u wybrzeży Wielkiej Brytanii – przyp. red.].