Budowa Jej cechą charakterystyczną były dość duże rozmiary (ponad metr wysokości) oraz kształt. Tarczę migdałową wykonywano z drewna i obciągano skórą lub pergaminem. Następnie była pokrywana barwnymi, oraz często fantazyjnymi dekoracjami, po czym okuwano ją po brzegach metalem. Pierwotnie tarcze miały umbo na środku, osłaniające imacz, które zanikło wraz z upowszechnieniem się rzemiennych pasów opinających całe przedramię wojownika, co uwalniało dłoń i pozwalało powozić koniem.
Tarcza z podgrodzia szczecińskiego Spory fragment tego typu tarczy został znaleziony we wczesnośredniowiecznych obwarowaniach podgrodzia Szczecina. Ze względu na skórzano-drewnianą konstrukcję tego typu znaleziska są bardzo rzadkie. Badania dendrochronologiczne datują tę tarczę na końcówkę XII wieku. Jej oszacowane wymiary wynosiły ok. 125–135 cm wysokości i 86 cm szerokości. Tarcza jest wykonana z drewna olchowego, nie nosiła śladów wzmocnień ani nie posiadała umba. Zachowały się też ślady malowanej ornamentyki.