Dorobek naukowy Był aktywny naukowo przez 59 lat, od 1864 do 1923 roku. Zajmował się opracowywaniem okazów dostarczanych z różnych części świata przez rozmaitych badaczy, sam również odbywał ekspedycje badawcze, m.in. do Włoch (1864), do Hiszpanii (1864–1869), na Korsykę i Sycylię (1869), do Maroka z (Tanger–Fez, 1869), do Tunezji (1875), do Algierii (1880–1886), do Wenezueli (1887–1888), do Egiptu i nad wybrzeże Morza Czerwonego (1889–1890), na Filipiny (1890–1891), na Cejlon oraz do południowych Indii (1892), do Kolonii Przylądkowej i prowincji Transwal (1893) w Afryce Południowej. Zgromadził kolekcję 26 000 tub z okazami pająków (nigdy nie wyrzucał żadnych okazów), częściowo w drodze wymiany.
Zebrał i opisał m.in. pierwsze troglofilne gatunki z jaskiń na Filipinach w 1892 roku. Opracował pierwsze szczegółowe studium pająków Turkmenistanu w 1886 roku. W latach 1886–1896 zajmował się m.in. pajęczakami z rejonu przylądka Horn, Ziemi Ognistej i Patagonii. Poza pajęczakami jego zainteresowania naukowe obejmowały: grzyby, owady, skorupiaki, ptaki (zwłaszcza kolibrowate).
Napisał m.in.