ich kość płytkowa jest duża i styka się z kością ciemieniową (kość płytkowa i ciemieniowa stykają się także u owodniowców i diadektomorfów, a prawdopodobnie także u wszystkich tych lepospondyli, które mają kość płytkową). Panchen (1980) sugerował jednak, że bezpośrednie połączenie kości płytkowej i ciemieniowej powstało niezależnie u Seymouriamorpha i antrakozaurów w węższym rozumieniu (Embolomeri i Gephyrostegidae) w wyniku różnych procesów ewolucyjnych; potwierdzenie lub odrzucenie tej hipotezy zależy m.in. od ustalenia, czy Seymouriamorpha były bliżej spokrewnione z temnospondylami czy z Embolomeri (różne analizy kladystyczne dają na to pytanie różne odpowiedzi – patrz niżej). Według Carrolla temnospondyle i antrakozaury różnią się też liczbą palców. Temnospondyle miały po cztery palce na każdej z kończyn przednich i po pięć palców na każdej z kończyn tylnych; na każdej z kończyn palec I składa się z dwóch paliczków, a pozostałe – z trzech. Antrakozaury miały po pięć palców na każdej z kończyn.