Kiedy jednak przystąpił do ataku na Katalończyków, przekonał się, że ma do czynienia z ostrożnymi strategami, którzy nigdy nie dali szansy jego kawalerii na wykazanie się w boju. Ich plan kampanii polegał na pozostaniu w swoich twierdzach, w Beocji i Attyce, aby wojska francusko-włoskie wyczerpały swoje siły i zasoby na otwartym terenie.
Walter nie obliczył ponadto kosztów przedłużającej się wyprawy, tak że wkrótce okazało się, że nie jest w stanie ponieść wydatków na tak dużą liczbę zbrojnych, zwłaszcza że francuski kontyngent oczekiwał wysokiego żołdu i obfitych racji żywnościowych. Mniejsze siły miałyby większe szanse powodzenia, gdyby zostały wsparte przez Greków, ale rodowici Ateńczycy i Bceoci nie okazywali chęci do walki za prawowitego księcia ani do pomszczenia śmierci jego ojca. Beznamiętnie przyglądali się toczonym walkom, podczas gdy nadzieje Waltera z dnia na dzień malały. Na początku 1332 roku wycofał się na Moreę, skąd, po daremnej próbie zmuszenia Katalończyków do poddania się przy pomocy arcybiskupa Patras, Franpaginiego, który groził Katalończykom ekskomuniką, wyruszył statkiem do Brindsi.