Pod koniec XVII wieku na terytorium Galicji zaczęły rozprzestrzeniać się i umacniać wpływy ruchu „fałszywych mesjaszy” – najpierw Szabtaja Cwi (Sabbataja Cwi; 1626–1676), następnie Jakuba Franka (1726–1791). W Bóbrce pojawiali się zwolennicy herezji sabataistycznej: Mosze Kaminer z Żółkwi, Elisza Szor z Rohatyna oraz Fiszel ze Złoczowa. Z kolei frankizm nie znalazł w Bóbrce poparcia.
Przed I wojną światową W wyniku pierwszego rozbioru Polski, w 1772 roku Bóbrka znalazła się w granicach zaboru austriackiego. Podjęto próby osadzenia Żydów w charakterze gospodarzy ziemskich. Wkrótce założono kolonię rolniczą, w której osadzono 69 żydowskim rodzin z cyrkułu brzeżańskiego, w tym 8 rodzin z Bóbrki. Władze austriackie dążyły do zasymilowania Żydów. Zabroniono im noszenia tradycyjnych strojów, nakazano mówienia po niemiecku, Żydzi musieli przyjmować niemieckie nazwiska. Wprowadzony został powszechny obowiązek szkolny dla dzieci żydowskich. Powołany został żydowski inspektorat szkolny, na czele którego stanął czeski maskil Herz Homberg. Założył on 48 szkół, wśród nich szkołę w Stryju, w Dolinie, a cztery lata później kolejne 51 szkół, m.in. w Kałuszu, Żurawnie i Bolechowie. Świecka szkoła niemieckojęzyczna działała w Bóbrce w latach 1786–1805.