Brafman został dowódcą swojego oddziału w stopniu pułkownika. W tym samym roku został schwytany przez Niemców i osadzony oraz torturowany w . Nie przyznał się do podziemnej działalności, lecz i tak trafił do obozu w Dachau, w którym doczekał końca wojny. Rodzina Brafmana została osadzona w getcie w Piotrkowie, a później zginęła w Treblince.

Po wojnie dokończył studia na Sorbonie i podjął pracę w Instytucie Badań Lotniczych w Paryżu (1946–1949), Po spotkaniu ze szkolnym kolegą Michałowskim w ambasadzie polskiej w Paryżu, wyjechał z paszportem konsularnym do Polski, poszukując swojej rodziny. O jego wizycie dowiedział się Urząd Bezpieczeństwa i oskarżył go o szpiegostwo. Osadzony w więzieniu dostał ultimatum – będzie mógł je opuścić pod warunkiem pracy w Polsce w swoim zawodzie, ze względu na deficyt wykształconych kadr. Brafman pozostał więc w Polsce, gdzie pracował kolejno w Centralnym Laboratorium Przemysłu Metali Nieżelaznych (1949–1951), Hucie Aluminium w Skawinie (1951–1954), następnie został dyrektorem Zakładu Surowców Hutniczych w Górce Narodowej koło Chrzanowa (1955–1957) oraz Instytutu Metali Lekkich i Rzadkich (1958). W latach 1959–1960 był pracownikiem Zakładu Badawczo-Doświadczalnego Zakładów Cynkowych w Trzebini.