Zarządzający lotniskiem wydali 200 tys. marek na jego rozbudowę. Ponieważ lotnisko miało się głównie utrzymywać z biletów wstępu, otoczono je siedmiokilometrowej długości ogrodzeniem o wysokości 4 metrów. Wewnątrz był tor wyścigów z masztami zaznaczającymi punkt zawracania, wokół którego rozmieszczono kilka trybun i hangarów; w kolejnych latach wzniesiono dwie hale dla sterowców. Wkrótce wszystkie (poza Aviatikiem) najważniejsze niemieckie przedsiębiorstwa lotnicze mieściły się na Johannisthal: oprócz Rumplera i Wright, były to fabryki Albatrosa, Augusta Eulera i Hermana Dornera, które oprócz produkcji samolotów zajmowały się też szkoleniem pilotów (w tym dla armii). To właśnie na Johannisthal wydawano pierwsze w Niemczech licencje pilota. Oprócz dużych przedsiębiorstw na Johannisthal (i w bezpośrednim sąsiedztwie) działały też mniejsze, jak np. Goetze, Luft Torpedo, National Flugzeug-Werke, wytwórnie i szkoły lotnicze Maxa Courta, Waldemara Geesta, Karla Kriegera.
W 1912 w ciągu 289 dni lotnych ok. 80 pilotów wykonało łącznie ok. 7,000 lotów;