Ksenofont Ksenofont, współczesny Platonowi, w swoim Sympozjonie przekonywał Sokratesa, że Achilles i Patroklos byli jedynie czystymi i oddanymi towarzyszami. Ksenofont przytacza inne przykłady legendarnych towarzyszy, takich jak Orestes i Pylades, którzy byli znani raczej ze wspólnych osiągnięć niż z erotycznego związku. W Sympozjonie Ksenofonta gospodarz Kallias i młody zwycięzca pankrationu Autolycos są nazywani erastesem i eromenosem.
Ajschines Dalsze dowody tej debaty znajdujemy w mowie ateńskiego polityka Ajschinesa, wygłoszonej podczas jego procesu w 345 r. p.n.e. Ajschines, podkreślając znaczenie paiderasteia dla Greków, argumentuje, że choć Homer nie mówi o tym wprost, wykształceni ludzie powinni umieć czytać między wierszami: „Chociaż (Homer) w wielu miejscach mówi o Patroklosie i Achillesie, ukrywa ich miłość i unika nazwania ich przyjaźni, sądząc, że niezwykła wielkość ich uczucia jest oczywista dla tych spośród jego słuchaczy, którzy są ludźmi wykształconymi”. Większość pisarzy starożytnych (wśród nich najbardziej wpływowi Ajschylos, Plutarch, Teokryt, Marcjan i Lucjan) podążała za tokiem myślenia Ajschylosa.