p.n.e.).
Po okresie klasycznym i we współczesności mały|Achilles opłakujący śmierć Patroklesa (1855) rosyjskiego realisty Nikołaja Gay. Komentatorzy od epoki klasycznej interpretowali ten związek przez pryzmat własnych kultur. Tradycja postklasyczna ukazuje Achillesa jako heteroseksualnego, którego z Patroklosem łączy wzorcowa platoniczna przyjaźń. Średniowieczni pisarze chrześcijańscy celowo tłumili homoerotyczne niuanse tej postaci.
David Halperin porównuje Achillesa i Patroklosa do tradycji Jonatana i Dawida oraz Gilgamesza i Enkidu, które powstały mniej więcej w czasie, gdy powstawała Iliada. Twierdzi on, że choć współczesny czytelnik jest skłonny interpretować portrety tych intensywnych męskich przyjaźni wojowników tej samej płci jako zasadniczo homoerotyczne, to ważne jest, by wziąć pod uwagę szerszą tematykę tych związków:
Według Halperina te pozainstytucjonalne relacje z konieczności były przedstawiane za pomocą języka innych, zinstytucjonalizowanych relacji miłosnych, takich jak relacja rodzic/dziecko czy mąż/żona. Może to tłumaczyć wydźwięk 19. księgi Iliady, w której Achilles opłakuje Patroklosa (wersy 315-337) w podobny sposób, jakiego wcześniej użyła Bryzejda (wersy 287-300).