Paryskim. Regularnie opuszczał Paryż w celach zarobkowych, na dalsze studia w Paryżu – wracał do Królestwa Kongresowego, gdzie trudnił się handlem. W wyniku wybuchu I wojny światowej podjął decyzję o niekończeniu studiów i powrocie do Łodzi.

Po powrocie do Łodzi w październiku 1914 zaciągnął się do armii rosyjskiej, w której do grudnia 1915 służył w oddziale konnych wywiadowców rosyjskiego XIX Korpusu Armijnego, awansując w lutym 1915 na chorążego. Następnie należał do oddziału czołowego 51 Dywizji Piechoty, w którym służbę odbywał do maja 1917. Następnie od maja do sierpnia 1917 był oficerem do specjalnych poruczeń w 73 Dywizji Piechoty.

W lipcu 1917 dołączył do I Korpusu Polskiego w Rosji pod dowództwem Józefa Dowbora-Muśnickiego, początkowo angażując się w agitację wśród żołnierzy polskiej narodowości będącymi żołnierzami wojsk rosyjskich, celem dołączenia Korpusu. W wyniku swoich działań został aresztowany przez bolszewików i przetrzymywany przez 5 tygodni, a następnie oddelegowany do swojej poprzedniej służby w wojsku rosyjskim. W marcu 1918 dołączył do sztabu Legii Rycerskiej. W czerwcu 1918 został zwolniony ze służby wojskowej i w lipcu 1918 powrócił do Łodzi, gdzie stanął na czele zorganizowanego przez siebie Związku Byłych Wojskowych I, II i III Korpusu Polskiego (tzw.