Po odkryciu przez Łozińskiego złoża żwirów kwarcowych w 1928 roku powstała sortownia żwirków napędzaną silnikiem spalinowym przy pomocy pasów transmisyjnych, która posiadała zdolność produkcyjną piasków znormalizowanych tj. drobnego i grubego do prób wytrzymałości cementu. Rok przed wybuchem II wojny światowej zmarł Łoziński. W czasie okupacji hitlerowskiej kopalnia po kilkumiesięcznej przerwie pracowała w ograniczonym zakresie. W 1945 roku kopalnia funkcjonowała jako spółka „Przetwory Kamienne. Łozińska Jadwiga” i prdukowała 22 tys. Mg piasków szklarskich rocznie. W 1946 roku przedsiębiorstwo przechodzi pod zarząd państwowy.
Pelną dokumentację geologiczną złóż Biała Góra I i Biała Góra II sporządzono w latach 50. XX wieku. W latach 60. XX wieku udokumentowano złoża piasków szklarskich Biała Góra III: Wesoła, Góry Trzebiatowskie, Radonia oraz piasków formierskich: Wygnanów i Grudzeń Las (wychodnia utworów albu środkowego). Na szerszą skalę prace geologiczne w synklinie tomaszowskiej podejmowano w latach 70. i 80. XX wieku. Prowadzono też prace dokumentacyjne na obu skrzydłach synkliny na całej szerokości wychodni w rejonie Unewela i Zajączkowa. Wydzielono wówczas złoża Piaskownica Zajączków Wschód i Unewel (potem podzielone na złoża: Unewel Zachód oraz Unewel Wschód o zasobach odpowiednio: 86 i 97 milionów ton).