Strzępki długie, dość grubościenne, żółtawe do brązowych, o szerokości około 4–9,5 µm, gładkie do nieco szorstkich, słabo rozgałęzione i septowane. Konidiofory wyprostowane, długie, proste. Konidia w długich łańcuchach, szeroko elipsoidalne, jajowate lub beczkowate, 18–30 × 11–20 µm. Kleistotecja zwykle w grupach, zanurzone w gęstej warstwie grzybni. Mają średnicę ok. 70–110 µm i zbudowane są z nieregularnie wielokątnych komórek o średnicy ok. 8–25 µm. Przyczepki w dolnej ich połowie, nieliczne, raczej grube, o zmiennej długości, przeważnie tak długie jak średnica kleistotecjum lub krótsze, ale czasami do 3 razy dłuższe, szkliste, później wybarwione na brązowo, z przegrodami, cienkościenne lub umiarkowanie grube, gładkie lub nieco chropowate, o szerokości 4–10 µm. Worki 65–100 × 50–70 µm (4–) 8–zarodnikowe, kształt zmienny, elipsoidalno-jajowaty, niemal cylindryczny, czasami niemal kulisty, 16-26,5 × 8-15 µm. Zarodniki o wymiarach 20-25 × 12-16 µm. Uwalniają się po pęknięciu owocnika.
Patogen poraża wszystkie gatunki porzeczek (Ribes), szczególnie jednak podatna jest na niego porzeczka czarna (Ribes niger). W Polsce zimuje na porażonych pędach oraz na opadłych liściach. Infekcji pierwotnej dokonują powstające na nich askospory roznoszone przez wiatr.
Przypisy
Kategoria:Mączniakowate Kategoria:Mykobiota Polski