udało się jej odzyskać część pozostawionych w depozycie w Walencji prac męża.
Po powrocie do Paragwaju Josefina Plá na nowo podjęła działalność artystyczną i intelektualną: twórczość literacką, dziennikarstwo, audycje radiowe. W latach 1940–1947 była członkinią grupy pisarzy znanej jako Pokolenie Roku 1940, do której należeli także Augusto Roa Bastos, Hérib Campos Cervera, Juan Ezequiel González Alsina, José Antonio Bilbao, Oscar Ferreiro. Grupa rozproszyła się po wybuchu wojny domowej w 1947 r.. Część z członków grupy została zmuszona do emigracji.
Josefina Plá była współpracownicą wielu znaczących czasopism naukowych i literackich (“Revista de Historia de América", “Anales del Instituto de Arte Americano”, “Cuadernos Hispanoamericanos”, “Humboldt”, “Cahiers des Amériques Latines”) i członkinią towarzystw naukowych. Współtworzyła Escuela Municipal de Arte Escenico de Asunción (od 1948), szkołę teatralną, w której także wykładała. Występowała i była wielokrotnie nagradzana w czasie międzynarodowych wystaw i wydarzeń artystycznych (Buenos Aires, Seattle, São Paulo (Biennale w 1957 r.), Nowy Jork, Rio de Janeiro). Otrzymała tytuł doktora honoris causa Uniwersytetu w Asunción, była członkiem honorowym Sociedad Argentina de Escritores i dwukrotnie zgłoszono jej kandydaturę do Nagrody Cervantesa (1989 i 1994).