Pogrom kielecki 1918 r. – wystąpienia antyżydowskie, mające miejsce w dniach 11 i 12 listopada 1918 roku w Kielcach. W pogromie brali udział mieszkańcy Kielc i funkcjonariusze milicji miejskiej. Efektem zajść były cztery ofiary śmiertelnie, ok. 250 osób rannych, zdemolowane i ograbione liczne sklepy żydowskie, zdemolowane kino „Phenomen” Maksa Ellencweiga, wiele wybitych witryn sklepowych i szyb, także w żydowskich domach.
Tło zajść W latach I wojny światowej stosunki polsko-żydowskie cechowało narastające napięcie. Głównym obszarem konfliktu pozostawała rywalizacja gospodarcza, ale pojawiały się też zarzuty natury politycznej związane z oskarżaniem Żydów o sprzyjanie zaborcom. Koniec wojny wywołał gorące dyskusje polityczne o prawach i sytuacji ludności żydowskiej w odrodzonej Polsce. Dla wielu Polaków problem mniejszości narodowych stanowił poważne zagrożenie dla integralności państwa. Fala antyżydowskich wystąpień przetoczyła się przez ziemie polskie od jesieni 1918 r., a zjawisko antyżydowskiej przemocy było powszechne w całej Europie Wschodniej, szczególnie w RosjiMarek Maciągowski (Ośrodek Myśli Patriotycznej i Obywatelskiej w Kielcach) „Zamieszki antyżydowskie w Kielcach 11 i 12 listopada 1918 roku w świetle protokołów posiedzeń kieleckiej Rady Miejskiej” w „Studia Muzealno-Historyczne”, tom 7, 2015, s.