Konflikt pomiędzy obydwoma klanami miał przemożny wpływ na życie polityczne Burundi także po śmierci Mweziego, w okresie kolonialnym.
Mwezi usiłował nawiązywać do tradycji burundyjskiego absolutyzmu, czynił to jednakże bez większego powodzenia. Za jego rządów kraj nawiedziła epidemia ospy (1892). Burundi doświadczyło też całkowitego zaćmienia słońca (1889).
Jego panowanie zbiegło się z okresem wzrastającej obecności cesarskich Niemiec w regionie. W 1897 przedstawiciele wojsk Niemieckiej Afryki Wschodniej utworzyli posterunek w wiosce, która stała się zaczątkiem późniejszej burundyjskiej stolicy, Bużumbury. Próbowano wówczas bezskutecznie skontaktować się z Mwezim. Kolejne niemieckie ekspedycje wojskowe, z 1899 i 1903, zmusiły władcę do uległości. 6 czerwca 1903 podpisano traktat z Kigandy, na mocy którego Mwezi oddał się pod opiekę niemiecką, Burundi natomiast stało się protektoratem niemieckim. W 1907 zostało formalnie włączone w struktury Niemieckiej Afryki Wschodniej, przy czym Mwezi zachował formalnie władzę. W ostatnich latach życia wykorzystywał wsparcie Niemców do wzmocnienia swojej pozycji w wewnętrznych rozgrywkach politycznych.
Zmarł 21 sierpnia 1908, krótko po złożeniu wizyty w Bużumburze.
Poślubił 14 kobiet. Doczekał się z nimi łącznie 25 synów i 22 córek.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Władcy Burundi Kategoria:Urodzeni w XIX wieku Kategoria:Zmarli w 1908