14 pułk artylerii ciężkiej (14 pac) – oddział artylerii ciężkiej Wojska Polskiego II Rzeczypospolitej w okresie wojny polsko-bolszewickiej.
Wiosną 1919 przystąpiono do formowania brygad artylerii dla dywizji piechoty. Brygada składała się z dowództwa, pułku artylerii polowej i pułku artylerii ciężkiej (dywizjon trzybateryjny). Drugi dywizjon pułku artylerii ciężkiej przeznaczony był do rezerwy artylerii Naczelnego Dowództwa.
Formowanie i działania I dywizjonu W końcu grudnia 1918 w koszarach na Sołaczu sformowany został 1 batalion artylerii ciężkiej wielkopolskiej. Bazą materiałową był sprzęt i uzbrojenie niemieckiego 5 pułk artylerii pieszej. Powstańcy pod dowództwem oficera Poznańskiej Straży Bezpieczeństwa ppor. Stefana Springera przejęli konie, zapasy mundurów, uprząż, broń ręczną, sprzęt kwatermistrzowski. W magazynach nie było jednak dział. 21 stycznia 1919 dowództwo nad oddziałem objął mjr Bronisław Kluczewski. 18 kwietnia I batalion posiadał już sześć baterii, nadal jednak bez sprzętu artyleryjskiego. Jednocześnie 17 maja przystąpiono do formowania dwóch pułków artylerii ciężkiej. W skład 1 pułku artylerii ciężkiej wielkopolskiej weszło dziewięć baterii liniowych podzielonych na trzy dywizjony, dowództwo pułku objął ppłk Antoni Heinrich, I dyon kpt. Jan Skotarek, II dyon por. Stanisław Przywecki, III dyon kpt.