Cyrk Nerona () – starożytny rzymski cyrk znajdujący się na terenie dzisiejszego Watykanu.
Historia Budowę cyrku rozpoczęto za panowania cesarza Kaliguli w roku 40. Wybrano teren na prawym brzegu Tybru, między Wzgórzem Watykańskim a Janikulum. Cyrk wybudowano równolegle do biegnącego doliną traktu rzymskiego – Via Cornelia. W cyrku odbywały się wyścigi konne.
Budowę kontynuowano za cesarzy Klaudiusza i Nerona. W czasach Nerona cyrk stanowił część tzw. horti Neronis (), dzielnicy rozrywki. Po pożarze Rzymu 19 lipca 64, zgodnie ze opisem rzymskiego historyka Tacyta, cyrk i okolica były miejscem kaźni chrześcijan, względem których zastosowano ius talionis (), oskarżając gminę chrześcijańską o podpalenie stolicy imperium. W pobliżu cyrku został 29 czerwca 67 rokuData tradycyjna. ukrzyżowany Piotr Apostoł. Pierwszego biskupa Rzymu pochowano w ubogiej nekropolii, ciągnącej się wzdłuż Via Cornelia.
W II wieku cyrk przestał być używany. W pierwszej połowie IV wieku na jego miejscu wzniesiono bazylikę konstantyńską, poprzedniczkę obecnej bazyliki watykańskiej. Marmurowa płyta znajdująca się na placu Pierwszych Męczenników w Watykanie wyznacza miejsce, w którym do 1584 roku stał egipski obelisk w cyrku Nerona.