thumb|240px|Grobowiec Władysława i Janiny Szombarów Po wybuchu II wojny światowej i nastaniu okupacji niemieckiej początkowo przebywała w Warszawie, po czym w 1941 trafiła do Sanoka. Tam podjęła pracę w polskiej Centrali Handlowej Spółdzielni Spożywców „Społem” jako tłumaczka z języka niemieckiego i maszynistka. W tej pracy poznała sprawującego stanowisko dyrektora Władysława Szombarę, którego poślubiła 26 kwietnia 1943. Po urodzeniu pierwszej córki zrezygnowała z pracy.
Po wojnie, planując kontynuowanie edukacji muzycznej, w 1948 zdała egzamin wstępny do Państwowej Szkoły Muzycznej w Katowicach, lecz nie podjęła studiów, z uwagi na chorobę i śmierć córki. Jednocześnie udzielała się jako pianistka. W Sanoku brała udział w akademiach i wieczorach artystycznych, w tym czasie koncertując oraz akompaniując. W 1949 wraz z Wandą Kossakową wystąpiła w Sanoku, w koncercie w ramach obchodów stulecia śmierci Fryderyka Chopina. W okresie od 1 września 1950 do 31 sierpnia 1951 sprawowała stanowisko kierownika Ogniska Muzycznego w Sanoku. Od 1 września 1953 do 31 grudnia 1957 pracowała jako nauczycielka gry na fortepianie i wychowawczyni w świetlicy dziecięcej Kopalnictwa Naftowego w Sanoku. Od 16 listopada 1957 do 1975 była zatrudniona na stanowisku instruktora muzyki Młodzieżowym Domu Kultury w Sanoku.