W komisji przygotowującej ekspozycję zasiadali, m.in.: Antonio Canova, historyk sztuki i archeolog Filippo Aurelio Visconti oraz rzeźbiarz Antonio D’Este.

Zamierzeniem organizatorów ekspozycji było oddanie możliwie jak najwierniejsze charakteru wnętrz antycznych, by rzeźby prezentowane były w kontekstach, w których powstawały i do których pierwotnie należały. Architekci użyli kolorowych marmurów pochodzących z budowli z epoki rzymskiej. Również marmurowe płyty w posadzce służą za obramowanie rzymskich mozaik. Stiukowe fryzy na wzór starożytnych wykonał włoski rzeźbiarz Francesco Massimiliano Laboureur. Budynek stanowi galerię o długości 68 metrów. W środkowej części z jednej strony znajduje się hemicykl, z drugiej schody prowadzące na Dziedziniec Szyszki ().

W Braccio Nuovo prezentowane są popiersia portretowe imperatorów, rzymskie repliki słynnych greckich oryginałów oraz rzeźby słynnych postaci starożytności.

Galleria Lapidaria Kolekcja epigraficzna obejmująca napisy w kamieniu ze zbiorów Muzeów Watykańskich od 1808 roku eksponowana jest w południowej loggii łączącej Palazzetto di Belvedere z Pałacem Apostolskim. Galeria nazywana była Ambulacrum Iulianum, co było nawiązaniem do osoby papieża Juliusza II.