W 1938 znalazła się w gronie czterech kobiet-pilotek tworzących wojskową eskadrę sanitarną, określaną potem jako Biała Eskadra (Escadrila Albă). W czasie wojny Biała Eskadra wykorzystywała samoloty RWD-13S, transportując rannych żołnierzy z frontu wschodniego. W 1942 Russo została uhonorowana Orderem Zasługi Orła Niemieckiego III klasy. Z powodu złego stanu zdrowia, w 1943 zrezygnowała ze służby.
Po zakończeniu wojny była prześladowana przez władze komunistyczne. Pretekstem do jej skazania były spotkania polityków antykomunistycznych z oficerami brytyjskimi, które odbywały się w jej mieszkaniu. W 1951 skazana na 8 lat więzienia. Wyrok odbywała w Mislea i Miercurea-Ciuc. W 1957 była deportowana do wsi Lățești w rejonie Bărăgan, gdzie przebywała do roku 1962. W obozie poznała Gherghe Bossego, który został jej drugim mężem. Od 1962 pracowała w fabryce opakowań w Buftei.
Zmarła w roku 1988 w Bukareszcie.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Kobiety w służbie wojskowej (biografie) Kategoria:Piloci sportowi Kategoria:Rumuńscy piloci Kategoria:Rumuńscy wojskowi Kategoria:Odznaczeni Orderem Zasługi Orła Niemieckiego Kategoria:Osoby pochodzenia rosyjskiego Kategoria:Rumuńskie ofiary prześladowań komunistycznych 1944–1989 Kategoria:Ludzie urodzeni w Twerze Kategoria:Urodzeni w 1901 Kategoria:Zmarli w 1988