Pasquale Belli (ur. 3 grudnia 1752 w Rzymie, 31 października 1833 tamże) – włoski architekt.

Biografia Pasquale Belli urodził się w rodzinie Giambattisty i Annunziaty Mirabelli, w Rzymie 3 grudnia 1752 roku. Był wychowankiem szkoły pijarskiej. Uczył się rysunku i malarstwa u francuskiego malarza Laurenta Pécheux’a. Poznał też technikę prac konserwatorskich. Ostatecznie zajął się architekturą, ucząc się u Pietro Camporese. W 1775 roku zdobył jedną z nagród dla studentów architektury w rzymskiej Akademii Świętego Łukasza. Jako współpracownik P. Camporese wykonał projekty łuku na cześć papieża Piusa VI wzniesionego w Subiaco oraz prowadził prace remontowe w Palazzo dell’Apollinare w Rzymie.

Po podjęciu współpracy z Giovannim Antinorim, uczestniczył w pracach przy podnoszeniu rzymskich obelisków za pontyfikatu papieża Piusa VI. Odpowiadał również za budowę seminarium w Noli. Od 1810 roku Belli wykładał w Akademii Świętego Łukasza w Rzymie. Wraz z Canovą, Camuccinim i Thorvaldsen zreformowali jej statut. W 1816 roku współuczestniczył w nowym ulokowaniu Mojżesza Michała Anioła. Gdy w 1818 roku odnaleziono relikwie św. Franciszka z Asyżu w podziemiach bazyliki konwentualnych, Belli zaprojektował neoklasycystyczny wystrój krypty. Konstrukcja Belliego została rozebrana w 1926 roku.