nr inw. ŁKr 428. dla króla Stanisława Augusta Poniatowskiego. W tym czasie zaczął przyjmować zamówienia na restaurację rzeźb dla Muzeów Watykańskich. Tworzył też kopie rzeźb antycznych, utrzymując się z ich sprzedaży. W 1792 roku odbył podróż z Canovą do Wenecji. Poznał księcia Daniele degli Oddi, dla którego wykonał popiersie portretowe. W roku 1795 stworzył dwa portrety rzeźbiarskie Canovy. Przebywał też w Neapolu, gdzie wykonał szereg popiersi. W 1798 roku wyrzeźbił portret profilowy Canovy.
Był bliskim i zaufanym współpracownikiem Canovy, odmawiając przyjęcia posady dyrektora ds. restauracji zabytków, zaoferowanej mu przez władze francuskie. W 1799 roku zamknął własne atelier i poświęcił się organizowaniu studia przyjaciela. Osobiście udawał się do Carrary, by wybierać marmury dla Canovy. Z tego okresu pochodzi marmurowa płaskorzeźba Zdjęcia z krzyża zamówiona przez Widmannów z Wenecji. Artysta skopiował wykonany w gipsie model przygotowany przez CanovęArt Institute of Chicago, nr inw. 1966.130.. W 1808 znowu wyrzeźbił popiersie portretowe Canovy dla księcia Pezzolego z Bergamo, w 1810 kolejne dla Joachima Murata, a w 1839 popiersie, które syn Giuseppe ofiarował weneckiej Akademii Sztuk Pięknych. W 1815 Canova zlecił D’Estemu wykonanie serii popiersi sławnych Włochów dla rzymskiego Panteonu.