Piotr Wolfram (zm. 9 października 1428) – polski duchowny katolicki, prawnik i dyplomata.
Życiorys Pochodził z rodziny mieszczańskiej z Wolbromia, był synem Fabiana. Sam w dokumentach przypisywał sobie pochodzenie krakowskie lub lwowskie.
Pod koniec XIV wieku pobierał nauki w jednej z krakowskich szkół, a następnie podjął studia na Uniwersytecie Praskim, nie osiągnął wtedy jednak żadnych stopni naukowych. W 1402 roku objął funkcję pisarza miejskiego we Lwowie, stanowisko to piastował do 1407 roku. W związku ze sporem pomiędzy mieszczanami lwowskimi i biskupem Jakubem Strepą a proboszczem Janem Rusinem odbył w 1407 roku podróż do Rzymu.
W 1408 roku podjął studia na uniwersytecie prawniczym w Pradze, jednak po wydaniu dekretu kutnohorskiego w styczniu 1409 roku opuścił Czechy i wraz z wieloma mistrzami udał się do Krakowa. Nie kontynuował studiów w Krakowie, zaangażował się jednak w służbę na dworze królewskim i w końcu 1409 roku został wysłany jako poseł króla do antypapieża Aleksandra V. Następnie przez jakiś czas studiował prawo na Uniwersytecie Bolońskim. Po skończonej misji powrócił na kilka miesięcy do Polski, a następnie wyjechał do Padwy, gdzie od sierpnia 1411 roku studiował prawo kanoniczne na tamtejszym uniwersytecie dla ultramontanów. Pod koniec 1411 roku pełnił tam także funkcję wicerektora.