6228 DOI: 10.1126/science.1261689.
Historia Idea tworzenia materiałów, w których osadzone są obliczenia jest ściśle związana z koncepcją programowalnej materii, terminem ukutym w 1991T. Toffoli, N. Margolus, Programmable matter: Concepts and realization. Physica D 47, 263–272 (1991). 10.1016/0167-2789(91)90296 przez Toffoli i Margolus, opisującym gęste tablice elementów obliczeniowych, które mogłyby rozwiązywać złożone symulacje systemów materiałowych przypominające elementy skończone, a następnie rozwiniętym w celu opisania klasy materiałów składających się z identycznych, ruchomych elementów konstrukcyjnych, znanych również jako katomy, które są w pełni rekonfigurowalne, dzięki czemu materiały mogą dowolnie zmieniać swoje właściwości fizyczne.
Materiały zrobotyzowane opierają się na oryginalnej koncepcji materii programowalnejT. Toffoli, N. Margolus, Programmable matter: Concepts and realization. Physica D 47, 263–272 (1991). 10.1016/0167-2789(91)90296, ale koncentrują się na właściwościach strukturalnych osadzanych polimerów nie twierdząc że ich właściwości są uniwersalne. Tutaj termin „robotyczny” odnosi się do zbiegu wyczuwania, uruchamiania i obliczania i został przedstawiony przez Nikolausa Corrella i jego studentów w artykule Science „Materiały, które łączą wykrywanie, uruchamianie i obliczanie”M. A.