3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu porucznika ze starszeństwem od 1 czerwca 1919 i 394. lokatą w korpusie oficerów piechoty. 31 marca 1924 prezydent RP nadał mu stopień kapitana ze starszeństwem z dnia 1 lipca 1923 i 213. lokatą w korpusie oficerów piechoty. 2 grudnia 1930 prezydent RP nadał mu stopień majora z dniem 1 stycznia 1931 i 98. lokatą w korpusie oficerów piechoty. W marcu 1931 został przeniesiony do 1 pułku strzelców podhalańskich w Nowym Sączu na stanowisko dowódcy batalionu.
Na podpułkownika został awansowany ze starszeństwem z 19 marca 1938 i 57. lokatą w korpusie oficerów piechoty. W marcu 1939 pełnił służbę w 75 pułku piechoty w Chorzowie na stanowisku I zastępcy dowódcy pułku. 24 sierpnia 1939 objął dowództwo rezerwowego 203 pułku piechoty i walczył na jego czele w kampanii wrześniowej. Dostał się do niemieckiej niewoli. Przebywał w Oflagu VII A Murnau. Po uwolnieniu z niewoli został przyjęty do 2 Korpusu Polskiego we Włoszech i przydzielony do 3 Brygady Strzelców Karpackich na stanowisko zastępcy dowódcy brygady.
Zmarł 25 października 1952 w Londynie i został pochowany na cmentarzu North Sheen.
Był żonaty i miał córkę Marię Izabelę (18 lutego 1924).