Bakterioza pierścieniowa ziemniaka może być przeoczona lub pomylona z innymi chorobami ziemniaka, takimi jak zaraza ziemniaka, czy rizoktonioza ziemniaka, gdyż na przekroju więdnących łodyg bardzo rzadko widoczne jest zbrunatnienie wiązek przewodzących. Więdnięcie roślin może też być uznane za efekt suszy.
Porażone bulwy przez długi czas zewnętrznie nie różnią się od zdrowych. Wewnątrz bulwy następuje jednak szklistość tkanek otaczających wiązki przewodzące, dobrze widoczna w miejscu połączenia bulwy ze stolonem. Potem wzdłuż wiązki przewodzącej w bulwie powstaje kremowożółte przebarwienie, a następnie gnicie tkanek w obrębie pierścienia wiązek przewodzących, wskutek czego stają się one miękkie. W bulwie powstaje bezwonna, serowata masa składająca się z bakterii i produktów rozkładu tkanek znajdujących się na zewnątrz pierścienia wiązek. Na tym etapie rozwoju choroby zmiany widać również na jej powierzchni w postaci czerwonawych lub brunatnych plam wokół jej oczek. W obrębie zmian skórka nabrzmiewa i pęka. Przez pęknięcia wnikają do bulwy inne bakterie powodujące mokrą zgniliznę bulw ziemniaka i inne organizmy saprotroficzne.