Szkoła przejęła willę stanowiącą przedtem dom wypoczynkowy Gonzagów – Vittorino planował przekształcić ją w idealną szkołę (nawiązując przy tym do ducha platonizmu, zob. też miasto idealne). Ze względu na urokliwe otoczenie i panującą wewnątrz atmosferę, dom nazywano Casa Giocosa (Domem Radości). Wszyscy nauczyciele mieszkali w obrębie szkoły, a Vittorino próbował uprzyjemnić ją i umilić, jakby była ona domem rodzinnym. Nauki w niej dawane były nowego, humanistycznego typu, ale zachowywały pełnię chrześcijańskiego charakteru i ducha. Uczono tam w typowy dla renesansu rozległego zestawu przedmiotów, łacińskiej i greckiej literatury, arytmetyki, geometrii, algebry, dialektyki, etyki, astronomii, historii, muzyki i wymowy – wszystko przez najlepszych wyspecjalizowanych nauczycieli. Uczniowie odbywali też pewne formy ćwiczeń fizycznych – zgodnie z renesansowym zamiłowaniem do harmonii ciała i ducha, dostosowanych do potrzeb uczniów, ale często też do ich gustów. Były też pewne ćwiczenia ogólne, obowiązkowe niezależnie od pogody. Tak jak w każdej innej dziedzinie, Vittorino dawał im przykład, uczestnicząc samemu w ćwiczeniach poza budynkiem.