39519. czarnofigurowa amfora etruska „del Pittore di Micali”, Vulci, 520–510 p.n.e.Nr inw. 34604. czerwonofigurowa hydria attycka przypisywana Eutymidowi, Vulci, 515–510 p.n.e.Nr inw. 34584. czarnofigurowy kyathos attycki „del Gruppo del Perizoma”, Vulci, 510–490 p.n.e.Nr inw. 34571. thymiatérion, brąz, Vulci, 500 p.n.e.Nr inw. 34748. ojnochoe z ukośnym dziobem, brąz, Vulci, 500–480 p.n.e.Nr inw. 34777. attycki stamnos „del Pittore Guglielmi”, 440–430 p.n.e.Nr inw. 39562; wysokość 44,4 cm. etruski stamnos „del Gruppo del Vaticano G 113”, 360-350 p.n.e.Nr inw. 39568; wysokość 29,8 cm. czarnofigurowa amfora attycka „podpisana przez Eksekiasa”, 540-530 p.n.e.Nr inw. 16757; wysokość 61,1 cm.
Sale X i XI. Hellenistyczne urny Od IV w. p.n.e. i przez cały okres hellenistyczny Etruskowie kremowali zmarłych. Prochy zmarłych umieszczano w urnach popielnicowych z kamienia lub terakoty. Urny terakotowe ozdabiane były polichromiami, które rzadko się zachowały. Urny wytwarzano w miastach etruskich, jak Volterra, Chiusi i Perugia. Urny te wyróżniają się typologią i cechami artystycznymi. Zmarły był przedstawiany na pokrywie urny w pozycji „ucztującego”. Na zbiorniku rzeźbiono sceny mitologiczne lub przedstawiające życie w zaświatach. Były to często przepracowane tematy greckie.