Łazarz, , przydomek Zografos, gr. Ζωγράφος, dosł. „Malarz” (ur. 17 listopada 810 w starożytnej Armenii, zm. prawdop. 28 września 865 w Rzymie) – bizantyński mnich bazyliański, ikonograf i święty chrześcijański z IX wieku. Znany jest również jako Łazarz Konstantynopolitański, Łazarz Malarz i Łazarz Ikonograf. Żył w trakcie drugiej fali ikonoklazmu bizantyńskiego. Łazarz był pierwszym człowiekiem, który został otoczony kultem świętego konkretnie jako ikonograf. Następną taką postacią była dopiero św. Katarzyna Bolońska.

Życiorys Łazarz został mnichem w młodym wieku i uważa się, że studiował sztukę malarstwa w klasztorze Studion w Konstantynopolu. Odnotowano tam, że Łazarz posiada następujące cnoty: miłość do Chrystusa, ascetyzm, modlitwa i odrzucenie marności świata. Został ponadto doceniony za swoje akty samokontroli, dyscypliny i jałmużny. Za życia był bardzo ceniony i znany ze swoich fresków. Używał wiary i rytuału jako środków do przelania swojej wewnętrznej kontemplacji na tworzone obrazy. Jego umiejętność malowania ikon była postrzegana jako dar od Boga.