Wojna we Flandrii – wojna pomiędzy Królestwem Francji a Hrabstwem Flandrii trwająca od 1297 do 1305 roku.
Przyczyny wojny Od ostatniej dekady XIII wieku Filip IV Piękny zaangażował się w podporządkowanie Królestwu Francji dwóch terytoriów: Flandrii i Gaskonii. Francuska armia prowadziła wiele działań wojennych w Gaskonii przeciwko Anglikom. Odnosiła sukcesy przy pomocy Szkotów, którzy w 1295 roku, będąc w sojuszu z Francją, zaatakowali Anglię od północy. W międzyczasie Filip IV zajął pięć głównych flandryjskich miast. Francuski król wykorzystując manipulacje walutą oraz kontrolą wywozu pieniędzy zagrażał handlowi flandryjskiemu, chcąc tym samym podporządkować sobie jeszcze bardziej księstwo. Próbował także narzucić Flandryjczykom podatek aide, przeznaczając środki na wojnę przeciwko Anglii. Ponadto monarcha francuski zakazał małżeństwa Filipy de Hainaut (córki hrabiego Flandrii Gwidona de Dampierre) z przyszłym władcą Anglii Edwardem II. Działania te rozzłościły Gwidona. W 1297 roku hrabia Flandrii, chcąc uwolnić się od francuskich wpływów, wypowiedział wojnę królowi Filipowi IV.