brak skutków drugiej i trzeciej palatalizacji spółgłosek tylnojęzykowych. W przypadku morfologii należy wskazać przede wszystkim wytworzenie się końcówki -e w mianowniku liczby pojedynczej rodzaju męskiego odmiany o-tematycznej.
W historii języka staronowogrodzkiego w epoce piśmiennej wyróżnia się dwa okresy, oddzielone procesem zanikiem jerów słabych – wczesnostaronowogrodzki (od XI do początku XIII wieku) i późnostaronowogrodzki (od połowy XIII do XV wieku). Zabytki języka staronowogrodzkiego powstawały w cyrylicy (napisy głagolickie również były spotykane w Nowogrodzie, ale są krótkie i nie zawierają charakterystycznych cech językowych). Język staronowogrodzki jest reprezentowany przez jedne z najstarszych tekstów słowiańskich (zaraz po języku staro-cerkiewno-słowiańskim).
Obszar użycia mały|366x366px|Europa Wschodnia pod koniec IX i na początku X wieku Język staronowogrodzki był używany w dawnym Nowogrodzie i na przyległych obszarach ziemi nowogrodzkiej. Powstał na obszarze leżącym w okolicy jeziora Ilmen, w dorzeczach rzek Wołchow i Szełoń, a także w dorzeczach dolnego i środkowego biegu rzek Msta i Łować. Szerszy zakres użycia obejmował także dorzecze rzeki Wielikaja i okolice Jeziora Pskowskiego.