Język staroczeski (cz. stará čeština, staročeština) – początkowy okresu rozwoju i kształtowania się języka czeskiego, zaczynający się na etapie oddzielania się języka czeskiego od innych języków zachodniosłowiańskich, a kończący się umownie w roku 1500 (początek ery średnioczeskiej). W historii języka staroczeskiego wyróżnia dwie epoki: przedpiśmienną (przed powstaniem pierwszych zabytków pisanych) i późniejszą pisaną.
Na przełomie XIII i XIV wieku powstał czeski język literacki, który po trzech wiekach swojego rozwoju osiągnął swój szczyt w XVI wieku.
Język staroczeski był używany przede wszystkim na terytorium średniowiecznego państwa czeskiego, jednak miał wpływ także na kształtujący się wówczas język staropolski.
Epoka przedpiśmienna mały|230x230px|Głagolicki Mszał kijowski z X wieku. mały|230x230px|Pierwsze zdanie czeskie z roku 1057. Początek etapu przedpiśmiennego w historii języka czeskiego jest wyznaczony przez moment oddzielenia się dialektów plemiona zachodniosłowiańskich na terenie Czech i Moraw od dialektów pozostałych plemion zachodniosłowiańskich i kształtowanie się na ich podstawie języka średniowiecznych Czechów.