(od 1928) Komi-permiacki (od 1932) Komi (od 1932) Koriacki (od 1931) Krymczacki (od 1928) Krymskotatarski (od 1927) Kumandin (od 1932) Kumycki (od 1927) Kurdyjski (od 1929) Lakijski (od 1928) Języki lapońskie (od 1931) Lazyjski (od 1930) Lezgiński (od 1928) Mansyjski (od 1931) Mołdawski (od 1932) Nanajski (od 1931) Nieniecki (od 1931) Niwchijski (od 1931) Nogajski (od 1928) Osetyjski (od 1923) Perski (od 1930) Selkupski (od 1931) Asyryjski (od 1930) Szorski (od 1931) Szugnański (od 1932) Tabasarański (od 1932) Tacki (od 1933) Tadżycki (od 1928) Tatarski (od 1928) Tałyski (od 1929) Turkmeński (od 1927) Udehejski (od 1931) Udyjski (od 1934) Ujgurski (od 1928) Uzbecki (od 1927) Wepski (od 1932) Tacki (od 1929)
W trakcie przechodzenia na cyrylicę, co nastąpiło po 1938, z janalifu zostały zapożyczone oznaczenia głosek Ә, Ө i Ү.
Współczesne alfabety łacińskie Obecnie cyrylica jest jedynym dozwolonym pismem dla języków mniejszości etnicznych w RosjiНароды России.. Różne alfabety łacińskie są natomiast wykorzystywane w innych państwach byłego ZSRR do zapisu języka azerbejdżańskiego, turkmeńskiego, uzbeckiego i karakałpackiego. W tym momencie alfabet łaciński wprowadza się do zapisu języka kazachskiego.
Zobacz też Codex Cumanicum łacinka białoruska łacinka ukraińska
Przypisy
Kategoria:Kultura w ZSRR