była łączniczką Okręgu Lwowskiego, szefem łączności Okręgu Lwowskiego, sekretarką Stefana Balickiego (szefa oświaty Delegatury Rządu na Kraj w Okręgu Lwowskim). Uczestniczyła także w tajnym nauczaniu. 3 maja 1944 komendant Południowo-Wschodniego AK mianował ją podporucznikiem czasu wojny.
Po wojnie przebywała w Krakowie, ukrywając się przed represjami władz komunistycznych; została aresztowana w marcu 1948 i skazana na 12 lat więzienia za działalność w organizacji „Wolność i Niezawisłość” (WiN). Po rozpracowaniu jej osoby przez Urząd Bezpieczeństwa Publicznego została zatrzymana po tym, jak wydała ją nieświadomie siostra zakonna, którą o Orliczową zapytali dwaj funkcjonariusze przebrani za księży (wkrótce potem aresztowany został także zakonnik franciszkański o. Andrzej Deptuch, który przetrzymywał wcześniej skrzynkę kontaktową, porządkowaną przez Z. Orliczową) Została zwolniona w 1953, trzy lata później zrehabilitowana.
Od 12 lipca 1928 była żoną Władysława Orlicza, matematyka, profesora Uniwersytetu Lwowskiego i Poznańskiego, członka PAN.
Zmarła 5 listopada 1999 w Poznaniu.