Język średniobułgarski – określenie języka literackiego Drugiego państwa bułgarskiego, który był używany na ziemiach bułgarskich do XVII wieku, a także jako język urzędowy pod władzą osmańską oraz w księstwach Wołoszczyzny i Mołdawii.
Określenie to, choć może mylnie oznaczać wcześniejszy etap rozwoju języka bułgarskiego, oznacza raczej odmianę języka staro-cerkiewno-słowiańskiego, poddaną wpływowi miejscowych gwar słowiańskich.
Historia thumb|300 px|left|Mapa Państwa bułgarskiego cara Iwana Asena II. Rozwój bułgarskiego języka literackiego obejmuje w przybliżeniu cały okres istnienia Drugiego państwa bułgarskiego – od przywrócenia państwa bułgarskiego, aż do jego podboju osmańskiego (XII-XV wiek).
W okresie od XVI do XIX wieku na bazie języka średniobułgarskiego stopniowo kształtował się język nowobułgarski.
Ważnymi zabytkami świeckimi okresu średniobułgarskiego i przejścia do nowobułgarskiego są liczne gramoty wołosko-bułgarskie od czasów ostatnich carów bułgarskich przed podbojem osmańskim, aż do początków bułgarskiego odrodzenia narodowego, sporządzone przez wojewodów wołoskich i mołdawskich od XIV do XVII wieku i zapisane cyrylicą.