Ludwik Czyżewski, ps. „Julian”, „Dalia”, „Wiktor”, „Franciszek”, „Beskid” (ur. 8 października 1892 w Wandolinie Wiszniowieckiej w powiecie rohatyńskim, zm. 25 marca 1985 we Wrocławiu) – pułkownik piechoty Wojska Polskiego, Korpusu Ochrony Pogranicza i Armii Krajowej, 3 maja 1972 roku mianowany przez Prezydenta RP na uchodźstwie generałem brygady, dwukrotny kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Był synem Michała i Wiktorii z Zawistowskich. Był bratem Juliana Czyżewskiego. Od 1906 był członkiem „Filarecji”, redagował pismo „Iskry”. W 1911 zdał egzamin dojrzałości w C. K. Gimnazjum w Brzeżanach. W latach 1911–1913 studiował medycynę we Lwowie, gdzie działał w Związku Walki Czynnej i Związku Strzeleckim. 1 października 1913 został powołany do służby w armii Austro-Węgier. Po wybuchu I wojny światowej walczył na froncie wschodnim i włoskim, jako dowódca kompanii. Jego oddziałem macierzystym był 100 Śląsko-Morawski pułk piechoty. W czasie służby w armii austro-węgierskiej awansował kolejno w korpusie oficerów rezerwy piechoty na stopień: podporucznika (1 września 1915) i porucznika (1 listopada 1917). W październiku 1918 stworzył w Lublanie oddział polski, na którego czele powrócił do Polski.