Język banacko-bułgarski lub język paulicjański – południowosłowiański mikrojęzyk literacki używany przez zamieszkujących Banat Bułgarów banackich.
Język banacko-bułgarski posiada niezależne od bułgarskiego pismo oparte na alfabecie łacińskim. Istnieje bogata literatura banacko-bułgarska.
Historia banacko-bułgarskiej normy literackiej Język banacko-bułgarski używa własnego pisma, utworzonego na podstawie chorwackiej wersji alfabetu łacińskiego i zachowuje wiele dawnych form języka używanego w Bułgarii. Został skodyfikowany w 1866 roku przez Stowarzyszenia Nauczycieli w Vindze. Czyni to literacki banacko-bułgarski normą literacką starszą od języka literackiego używanego w Bułgarii. Najważniejszym dziełem jest Balgarskotu pravopisanj autorstwa Józu Rilla, nauczyciela z Vingi. Ortografia banacko-bułgarska opiera się na zasadzie fonetycznej – wyrazy zapisuje się tak, jak się je wymawia. Banacko-bułgarski język literacki jest używany w literaturze, w druku, w kościele i mediach z niewielkimi różnicami dialektalnymi. W latach 1860–1896 język bułgarski był głównym językiem nauczania w bułgarskich szkołach w Banacie.