Jego klasyfikacja nie została dobrze ustalona (nie był szerzej omawiany w kontekście komparatystycznym, do czego przyczyniła się niewielka ilość dostępnych danych). C.L. Voorhoeve (1975) opisał momuna (somahai) jako izolat w obrębie języków transnowogwinejskich, sugerując związki z grupami językowymi awyu-dumut i ok (na podstawie analizy słownictwa). Przynależność momuna-momina do języków transnowogwinejskich potwierdzają formy zaimków osobowych. Z kolei w publikacji Ethnologue (wyd. 22, 25) wyróżniono odosobnioną rodzinę somahai, obejmującą języki momuna i momina (rozpatrywane odrębnie). Według innej klasyfikacji (Timothy Usher) momuna jest najbliżej spokrewniony z językami mek z grupy transnowogwinejskiej, tworząc z nimi wspólną gałąź tej rodziny.
Służy jako regionalny język kontaktowy (lingua franca), jest m.in. przyswajany przez osoby z ludu Dani (które utrzymują kontakty z Momuna). Odnotowano jednak, że w tej roli zaczął być wypierany przez język indonezyjski. Badaniem i dokumentacją języka momuna zajmowali się m.in. C.L. Voorhoeve i M. Reimer, którzy zebrali pewne dane leksykalne i gramatyczne. Ukazały się też pewne materiały alfabetyzacyjne skierowane do ludu Momuna. Jest zapisywany alfabetem łacińskim.
Przypisy .
Bibliografia
Kategoria:Języki Papui Zachodniej M Kategoria:Języki zagrożone w Indonezji