kopaničářská nářečí).
Cechy dialektów Do cech językowych dialektów morawsko-słowackich należą następujące zjawiska fonetyczne i morfologiczne:
Obecność opozycji długich i krótkich samogłosek, charakterystyczna również dla na obszarze czeskim i hanackich, ale odróżnia to dialekt morawsko-słowacki od gwar laskich i polsko-czeskich, w których notuje się tylko krótkie samogłoski. Zachowanie długiego ý: dobrý ‘dobry’, w przeciwieństwie do dialektów czeskich, które posiadają na jego miejscu dyftong ej: dobrej; hanackich (z é w miejscu ý): dobré i laskich (z krótkim y): dobry. Zatrzymanie długiego ú: nesú ‘niosą’ w przeciwieństwie do dialektów czeskich właściwych, które mają charakterystyczny dyftong ou̯: nesou̯; hanackich (z ó zamiast ú): nesó i laskich (z krótkim u): nesu . Brak rozróżnienia i - y jak w języku literackim i we wszystkich dialektach, z wyjątkiem laskiego. Rozróżnienie l - ł (albo miękkie ľ na miejscu l i wargowe u̯ na miejsce ł), jak w dialekcie laskim, a także w niektórych peryferyjnych gwarach hanackich i czeskich właściwych. Dla języka literackiego i większości gwar czeskich właściwych i hanackich charakterystyczny jest brak rozróżnienia l - ł.
Przypisy
Literatura
Linki zewnętrzne František Bartoš: Dialektologie moravská - I. díl Naše řeč, czysopismo Instytutu Języka Czeskiego Czeskiej Akademii Nauk
Kategoria:Język czeski