Obszar ten obejmuje Kraj hradecki, liberecki, środkowoczeski, południowoczeski i pilzneński, jak również wschodnie części Kraju wysoczyńskiego i pardubickiego.
Cechy charakterystyczne Dialekty czeskie charakteryzują następujące cechy fonetyczne, morfologiczne i leksykalne:
Fonetyka Obecność pięciu krótkich a, o, u, e, i i trzech długich samogłosek á, í, ú. Obecność samogłosek długich łączy dialekty czeskie właściwy z gwarami hanackimi i morawsko-słowackimi, a kontrastuje z gwarami laskimi, które nie posiadają kategorii iloczasu. Brak rozróżnienia i - y, jak w języku literackim i we wszystkich dialektach z wyjątkiem laskiego. Dyftongizacja ý (w niektórych przypadkach też í) – ej < *ý (*í) – w przeciwieństwie do innych grup dialektalnych i języka literackiego: mlejn (cz. lit. mlýn ‘młyn’), dobrej (cz. lit. dobrý ‘dobry’), cejtit (cz. lit. cítit ‘czuć’), vozejk (cz. lit. vozík ‘wózek’) itd. W gwarach hanackich zamiast *ý (*í) jest é, w laskich – krótkie y, a w morawsko-słowackich – długie í. Dyftong ej jest pojawia się również na miejscu aj między spółgłoskami – ej < *aj, co w tym przypadku pokrywa się z językiem literackim: nejdelší (cz. lit. nejdelší ‘najdłuższy’). Przypadki zwężenia é – é > í – w dialektach czeskich właściwych i hanackich, np. dobrí mlíko ‘dobre mleko’.