Dobrze zorganizowana grupa interesu może z kolei reprezentować raczej interesy jej przywódców niż członków grupy.
Grupy interesu można podzielić na: ekonomiczne, w tym podstawowe (kapitalistyczne i robotnicze) oraz niepodstawowe (rolnicze, drobnokapitalistyczne, wolne zawody, spółdzielnie i konsumentów) i nieekonomiczne (organizacje o celach politycznych niepowiązane z partiami, kościoły i zrzeszenia religijne, zrzeszenia kulturowe, filantropijne i humanistyczne).
Pozostałe sposoby artykulacji interesów Występują także anomalne grupy interesu – spontaniczne penetracje systemu politycznego przez społeczeństwo, drogą zamieszek, demonstracji, zabójstw. Część z tych zachowań to zastosowanie niekonwencjonalnych zachowań przez zorganizowane grupy, jednak gdy brakuje grup interesu lub są one zbyt słabe, niezadowolenie może wybuchnąć nieoczekiwanie; pojawiają się przywódcy i system polityczny zostaje zaatakowany w nieprzewidziany i niekontrolowany sposób.
W artykulacji interesów ważna jest również indywidualna reprezentacja interesów przez jednostki. Jest ona szczególnie ważna tam, gdzie niewielka elita podejmuje wszelkie decyzje polityczne − w dyktaturach.
Anomalne grupy interesu i indywidualną reprezentację interesu charakteryzuje ograniczony stopień zorganizowania i brak stałych działań na rzecz grupy.
Bibliografia
Kategoria:Podmioty polityczne Kategoria:Socjologia grup społecznych