Dialekt rugijski lub narzecze lechicko-rugijskie – wymarły słowiański dialekt lechicki używany przez plemię Ranów – średniowiecznych słowiańskich mieszkańców wyspy Rugii (w dialekcie rugijskim: Rȯjana, Rāna) i jej przeciwległego wybrzeża. Dialekt ten z powodu bliższego pokrewieństwa z językiem drzewiańskim niż z obszarem pomorskim należy klasyfikować jako dialekt zachodniolechicki.
Gwary Rugii nie pozostawiły po sobie ciągłych tekstów, dlatego głównym źródłem wiedzy o nich są zapisane w średniowiecznych kronikach nazwy miejscowe i osobowe pochodzenia słowiańskiego.
Cechy językowe Rozwój samogłosek i sonantów Rozwój prasłowiańskich nosówek był zbieżny z tym w innych dialektach lechickich – psł. *ǫ dało regularnie ą̊, np. Dansne, Gansilitze, Damerowe, Wanghelin < psł. *Dǫsno, *Gǫslicě, *Dǫbrovy, *Ǫglinъ, podczas gdy w przypadku psł. *ę doszło do przegłosu lechickiego i przed twardymi spółgłoskami zębowymi dało ono ’ą̊, np. Boranta, Swantewostroe, Zvantegurt < psł. *Boręta, *Svętъ Ostrovъ, *Svętъ Gordъ, zaś w pozostałych pozycjach wąskie ę̇, np. Burrentin, Gnewentin, Uincymir < psł. *Borętinъ, *Gněvętinъ, *Vęťemirъ.