Święty Hieronim na pustyni był prezentowany na wystawach w Pałacu Dożów w Wenecji w 1949 roku, w Scottish National Gallery w Edynburgu w 2004 roku oraz w salach Scuderie del Quirinale w Rzymie w 2008, na specjalnej wystawie poświęconej twórczości Giovanniego Belliniego.
Opis obrazu Można dopatrzeć się niezwykłej prostoty w sposobie przedstawienia tematu. Skała, na której siedzi święty, zajmuje prawie połowę obrazu. Pozostała płaszczyzna podzielona została również na dwie połowy: dolną, ukazującą płaską, płową pustynię oraz górną, prezentująca zielony krajobraz w oddali. Pustkowie i zieloną krainę łączy zaznaczona droga. Krajobraz zdaje się ukazywać sytuację, w której święty pustelnik znalazł się z własnej woli: samotność i doświadczenie pustyni w konfrontacji z tym, co zostawił za sobą. W sensie egzystencjalnym może on przypominać wyschnięte drzewo, namalowane przez Belliniego po prawej stronie. W większości piętnasto- i szesnastowiecznych wizerunków św. Hieronima odnajdujemy specyficzny dramatyzm w ukazaniu otoczenia. We wzajemnej relacji świętego i natury, ta ostatnia zależy od ludzkiego podmiotu, nadając mu duchowego czy moralnego znaczenia, ale również podmiot ten potrzebuje otoczenia, by móc się w pełni wyrazić. W tym dramacie krajobraz odgrywa więc czynną rolę, nie jest tylko tłem dla jednostki.