Do 18 stycznia 1837 roku srebrne dolary były bite według standardów wyznaczonych w kwietniu 1792 roku. Na ich podstawie waga brutto monety miała wynosić 26,95 g z wykorzystaniem srebra próby 892. 18 stycznia ustalono nowy standard bicia srebrnych dolarów o wadze 26,72 g ze srebra próby 900. Jeszcze 600 monet wybitych w marcu 1837 roku miało na awersie rok 1836, ale wykonane były już według nowego standardu bicia. Patterson chciał, aby emisja z 1837 roku wyróżniała się czymś. Srebrne krążki o ząbkowanej krawędzi nie zostały jeszcze przygotowane. Dyrektor mennicy zadecydował, że monety wybijane w 1837 roku nie powinny być wybite stemplem odwróconym, jak dotychczas bito monety amerykańskie, tylko zwykłym tzw. medalowym, aby po obrocie monety wokół osi pionowej rysunek nie był odwrócony o 180°. Rewers był tak zaprojektowany, że po idealnym obróceniu monety wokół osi pionowej orzeł wznosił się ku górze, a kropki przed i po nominale oraz wartości były idealnie wypoziomowane. Współcześnie znane są cztery ułożenia stempla rewersu wobec awersu. Różnią się one przede wszystkim kątem dostosowania stempla rewersu po odwróceniu monety o 180°. lewo|mały|Rewers dolara po obróceniu wokół osi pionowej ze wznoszącym się orłem W 1838 roku wciąż istniało zapotrzebowanie na dolary Gobrechta, ale z datą wybicia z 1836 roku.