mały|alt=Widok wewnętrzny pancerza stanowiska PZ-39|Widok wewnętrzny pancerza stanowiska PZ-39 mały|alt=Izba bojowa schronu OPPK z pancerzem stanowiska PZ-39|Izba bojowa schronu OPPK z pancerzem stanowiska PZ-39 Stanowisko PZ-39 (ros. Пулеметная казематная установка ПЗ-39) – radzieckie forteczne stanowisko ręcznego karabinu maszynowego z przełomu lat 30. i 40. XX wieku, skonstruowane na potrzeby budowanych w tym czasie umocnień, w tym na nowej zachodniej granicy państwowej (tzw. Linii Mołotowa). Składało się z karabinu maszynowego DT wz. 1929 kalibru 7,62 mm, zamontowanego w jarzmie kulistym i osadzonego w gazoszczelnym pancerzu. Stanowisko PZ-39 było pomocniczym uzbrojeniem służącym głównie do obrony wejścia i zapola schronów artyleryjskich, przeciwpancernych i broni maszynowej do prowadzenia ognia czołowego i bocznego, zbudowanych na Linii Mołotowa.

Historia i użycie mały|lewo|alt=Sygnatura pancerza|Sygnatura pancerza Niektóre budowane na początku lat 40. stałe obiekty obronne na nowej zachodniej granicy państwowej, tzw. Linii Mołotowa, zostały wyposażone w nowe pancerne stanowiska obrony bliskiej wejścia i zapola, przeznaczone dla karabinu maszynowego. Stanowiska obrony bliskiej o nazwie PZ-39 (ros.