Standardowo sektor ostrzału sięgał 60° (30° w prawo i 30° w lewo), choć w zależności od położenia schronu i ukształtowania terenu mógł mieć wielkość 36°, co przekładało się na możliwość rażenia celów położonych od zaledwie kilku do kilkuset metrów od stanowiska. Skuteczny zasięg ognia wynosił około 1500 metrów. Szybkostrzelność teoretyczna km wynosiła 600 strz./min, a praktyczna około 100 strz./min. Wykorzystywano standardową amunicję Mosin 7,62 x 54 R, przechowywaną w magazynkach talerzowych mieszczących 63 naboje. Najczęściej stosowano naboje z pociskami lekkimi (L) oraz ciężkimi (D). Łuski trafiały do wykonanego z brezentu worka podwieszanego pod komorą zamkową. Gazy prochowe odprowadzane były przez rurę do wentylatora.
Obsługa stanowiska składała się z jednej lub dwóch osób: strzelca i ewentualnie amunicyjnego. Doświadczenia wojsk niemieckich dowiodły, że do unieszkodliwienia stanowiska PZ-39 potrzebny był ładunek skupiony o masie 1 kg.
Zobacz też Zestaw artyleryjski Ł-17 wz. 1940 Zestaw DOT-4 Zestaw NPS-3
Uwagi
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Linia Mołotowa Kategoria:Radziecka broń strzelecka II wojny światowej